| تبليغات | X |
|
فریاد و سکوت
................... منم یه بندم. اما امیدوارم بنده ی خدا باشم |
|
|
|
ناپلئون در جوانی لاغر بود
و افسر توپخانه . بعدها کشورهای زیادی رو گرفت و شکمش هم بزرگ شد . روزی که مرد شکمش سر جایش بود اما دوباره کوچک شده بود . |
|
لینک ثابت|
چهارشنبه بیست و دوم دی 1389ساعت 17:22 توسط |
|
|
|
|
خوابی عمیق و سیاه زندگی ام را فرا گرفته : بخواب ، امید بخواب ، آرزو ! دیگر هیچ نمی بینم دیگر یادی ندارم نه از نیک و نه از بد ، چه داستان حزن انگیزی ! گه واره ای هستم که دستکی بر آمده از حفره ی سردابی تاب می دهد آن را : خاموش خاموش
|
|
لینک ثابت|
یکشنبه نهم آبان 1389ساعت 14:35 توسط |
|
|
|
|
هوا هنوز روشنه تا نفس داری سرفه کن ستاره بریز تو این شهر آلوده _ هوا برای تو تمام شده آقا ! _ با عرض معذرت، کنار بکش هوا بیاید! کنار نمی آید با تو کسی تاکسی ! تاکسی ! کپسولت تمام شده جای کوله پشتی حالا باید کپسول بکشی *** از آزادی تا انقلاب به امام حسین که برسی آب هست هوا معلوم نیست شاید بعیدِ
* * * دوست عزیز ! امروز " هوا " آلوده نیست. روز خوبی داشته باشید.
|
|
لینک ثابت|
دوشنبه هفدهم خرداد 1389ساعت 19:34 توسط |
|
|
|
|
زمستان
برف چای تلخ *** قدم زدن در باران شکر چای تلخ
|
|
لینک ثابت|
سه شنبه ششم بهمن 1388ساعت 20:12 توسط |
|
|
|
|
تگرگی سخت می بارد گلی از شاخه می افتد که را رویا، که را کابوس؟ |
|
لینک ثابت|
شنبه بیست و یکم شهریور 1388ساعت 17:22 توسط |
|
|
|
|
کنار جاده می نشینم راننده لاستیک ماشین را عوض می کند جایی را که از آن آمده ام دوست ندارم جایی را که راهی اش هستم دوست ندارم چرا چنین بی صبرانه چشم دوخته ام به تعویض لاستیک؟
|
|
لینک ثابت|
دوشنبه هجدهم خرداد 1388ساعت 18:11 توسط |
|
|
|
|
این کوچه در گذشته نامش کوچه ی " کودبی " بود برای خاطر باغ کودبی در بالا امروز نامش " بورن پل " است برای خاطر خلبانی که در جنگ مرده است با این همه این باغ همان باغ، باغ کودبی و این کوچه هنوز همان کوچه است با لامپ های همیشه سرد پیاده روهای همیشه در دست تعمیر درخت های همیشه پاییز پرندگان همیشه کوچ زباله های همیشه پخش کودکان همیشه گریان ... با این همه این باغ همان باغ، باغ کود بی و این کوچه هنوز همان کوچه است بنابراین آدمی از خود می پرسد به راستی از خود می پرسد خلبان مرده این وسط چه کاره است؟ |
|
لینک ثابت|
شنبه نوزدهم بهمن 1387ساعت 13:46 توسط |
|
|
|
|
ماه در تنور و
ستارگان به طواف و آبادی در حسرت نان .
|
|
لینک ثابت|
سه شنبه دهم دی 1387ساعت 10:32 توسط |
|
|
|
|
انسان با نیرویی نا شناخته و یا بهتر بگوییم ناشناختنی زاده شده است. چهره ی نخستین او به هنگام تولد دور از دسترس است. اما باید آن را بیابد کشفی در راه است و زیبایی کار در همین جاست. و همین تفاوت است بین یک وجود و یک شی شی فاقد نیروی بالقوه است، همان است که هست. انسان شی نیست. تمامی رنج و تمامی شادی است، آن همه مبارزه، آن همه آشوب، همه در همین است. و باید آن را بیابد کشفی در راه است |
|
لینک ثابت|
دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387ساعت 17:34 توسط |
|
|
|
|
زندگی کردم آن زمان و سال ها قبل از آن مرده ام اکنون; زندگی می کنید نه سرافکنده اما در تعقیب تمام شرافت انسانی در بند آزاد میان برده های نقاب بند زندگی کردم در بند اما آزاده بودم رود و زمین و آسمان را نگاه می کردم که می چرخیدند دور من و تعادل خود حفظ می کردند و فصل ها از پرندگان و شیرینی خود خبر می دادند. شما که زنده هستید، چه کردید با این ثروت ها؟ حسرت می خورید به دورانی که می جنگیدم؟ کاشتید آیا برای برداشت های مشترک؟ بارور ساختید شهری که در آن می زیستم؟
زنده ها، هیچ نهراسید از من، چون مرده ام هیچ نمانده باقی نه از فکــرم نه از جسـمم
|
|
لینک ثابت|
پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387ساعت 17:26 توسط |
|
|
|
|
آری! خانه ی شاد و راحتم را ترک گفتم تا ببینم چه می توانم به دست آورم. مردمانم و دوستانم را ترک گفتم تا ذهنم آرام گیرد، پاک شود. به مسیری سخت و پر آشوب افتادم و چیزهای بسیاری دیدم. داستان ها و قصه های زیادی از این راه که به آن جا ختم می شود شنیدم. می روم و می روم، ثانیه ها به پایان می رسند. نایافته ها بسیار و من هنوز در راه! *** آری! بالاخره خواهم فهمید ولی در مسیر، حیرانم! به گاه ریزش برف و در دل یخ بندان و رعد، به زوره ی باد گوش فرا می دهم، می گوید باید بشتابم! به آواز رابین(ک.ق) گوش می دهم، مرا به آرامش دعوت می کند. می روم و می روم، ثانیه ها به پایان می رسند. نایافته ها بسیار و من هنوز در راه! *** پس خود را تنها می بایم، امید دارم کسی مرا طلب نماید. به فکر زندگی ام هستم و اتفاقاتی که رخ خواهند داد، رخ خواهند داد. ولی گاهی مجبوری شکوه کنی، وقتی همه چیز بر خلاف میل توست. هر چند می دانی در بند تقدیر خویشی. می روم و می روم، ثانیه ها به پایان می رسند. نایافته ها بسیار و من هنوز در راه!
|
|
لینک ثابت|
جمعه سی و یکم خرداد 1387ساعت 19:48 توسط |
|
|
|
|
اين مردم را ببين كه چطور دور خودشان مي چرخند. چگونه بذرهاي بمب مي پاشند. قسمت خنده دارش اين جاست كه مستقيم به سوي تو مي آيند. حفره هاي مسخره اي كه ايجاد مي كنند را ببين مثل حفره هاي روي ماه. قسمت خنده دارش اين جاست كه ما به زودي بايد در همين حفره ها زندگي كنيم. هر چه به آخر مي رسيم، قشنگ تر مي شود. چون در اين زندگي عالي هرچه داريم عاريه است. پس هيچ وقت هيچ چيز براي خرج كردن موجود نيست. ما ورشكسته ايم. خود، تخدير خوديم. ولي، ولي چه زندگي عالي اي كه ما داريم!! *** به ماشين هاي حقير و مضحكي كه يافته ايم!! بنگر، كه براي فريب تو ساخته!! و رنگ آميزي شده اند. آدم حقير توي آن را ببين كه رنگش با رنگ آن مي خواند. و به دوربين هاي مسخره ي حقيري بنگر كه دوست دارند تمام روز با آن عكس بگيرند. به چهره ي مضحكش نگاه كن! خنده دارش اين جاست كه دوستانش هم در راهند. ولي چه زندگي عالي اي، چه زندگي عالي اي كه ما داريم!! *** هر چه به آخر مي رسيم، قشنگ تر مي شود. چون در اين زندگي عالي هر چه داريم عاريه است. پس هيچ وقت هيچ چيز براي خرج كردن موجود نيست. ما ورشكسته ايم. خود، تخدير خوديم. ولي چه زندگي عالي اي كه ما داريم، كه ماداريم!!
|
|
لینک ثابت|
سه شنبه چهاردهم اسفند 1386ساعت 13:25 توسط |
|
|
|
|
مشکلات! آه، ای مشکلات، دست از سرم بردارید! چهره ات را دیده ام، و دیگر بس است، بس است. *** مشکلات! آه ای مشکلات، نمی فهمی قلبم را تکه تکه می خوری! و چیزی از من باقی نگذاشته ای! *** جامت را سر کشیده ام تمامی دنیای من شده ای تو. پس انصافت کو؟ پس انصافت، کو؟ *** بیش از اینت را نمی خواهم. نمی توانی کمی مهربان باشی؟ دیگر از دیدنت خسته شده ام. رهایم نمی کنی؟ *** مشکلات! آه ای مشکلات، بروید چهره ات را دیده ام و دیگر برایم کافی است. *** مشکلات! آه ای مشکلات، نمی بینی؟ مرا از هم گسسته ای. حال مرا با غم هایم تنها نمی گذاری؟ چشمانت را دیده ام، و چهره پنهان مرگ را، که بر من آویخته، می بینم. *** مشکلات! آه ای مشکلات می دانم از ناراحتیم چه قدر خوش حالی! آخر تو به مقصد رسیدی و من هنوز در مبداء دور خود می چرخم. *** مشکلات! آه ای مشکلات تو را چون دماوند بر پشتم حس می کنم. و یک سئوال از تو دارم: که چگونه حرکت لزج آور حشره ای را بر قله ات حس می کنم اما نرمی و لطافت جاری شدن آب برف هایت را بر دامنه ات نه؟ دیگر هیچ چیز و هیچ کس را در اطراف خود نمی بینم. جز مشکل و تو قدرت گریه کردن را هم از من گرفتی. *** حال من تی پا خورده و رنجورم، فرسوده و متلاطم و لرزانم. که، از دیدنم بسیار جا بخوری! که از دیدنم، بسیار جا بخوری! *** مشکلات! آه، ای مشکلات از من دور شوید من تاوانم را داده ام. و هم چنان نفرینت خواهم کرد. نفرینت خواهم کرد تا پایان عمر چون تو بودی که سال ها قبل کسی را بر سر راهم قرار دادی که اکنون به خاطر او، وزوز حشرات مرا دارد کر می کند. حال، مرا با غم هایم تنها نمی گذاری؟! *** مشکلات! آه ای مشکلات، مهربان شو، خواهش می کنم! سر جنگ ندارم. و زمان زیادی هم برایم باقی نمانده. |
|
لینک ثابت|
یکشنبه ششم آبان 1386ساعت 18:37 توسط |
|
|
|
|
Yes, I've got a mona bone jakon But it won't be lonely for long. Yes, I've got a mona bone jakon But it won't be lonely for long.
Yes, I've got my reasons and to me they're all true, And I wouldn't change them, not even for you.(even!) Yes, I've got a mona bone jakon But it won't be lonely for long. Yeah!... Ooo, yeah!!! Back … I'm going back!!! And.... Yes, I've got a mona bone jakon And it won't be lonely for long. |
|
لینک ثابت|
سه شنبه بیستم شهریور 1386ساعت 16:18 توسط |
|
|
|
|
آه، مي آيي و مي دانم كه مي آيي! جايي نچندان دور از اينجا، تمام آنچه كه مي دانم، به تمامي احساسات منند. قدرتي احساس مي كنم كه از موهاي سرم زبانه مي كشد. تنها نشسته ام، اما تنها نيستم. همه با منند. براي ديدن لازم نيست ترا لمس كنم. و براي ديدن لازم نيست نگاه كنم و از چشمانم بهره گيرم. اگر زياد بخوابم، آشفته مي شوم. آيا هميشه اينجور از خواب برخواهم خاست؟ اگر زياد بخوابم آشفته مي شوم. آيا دوباره از خواب برخواهم خاست يا ...؟ *** آه مي آيي و مي دانم كه مي آيي. اما انتظار زمان را ندارم! از همراهان بد، نيمي از روحم زخمي است. و ماه را سپاسگذارم كه قدرت ايست به من داد. از زماني كه آن نور را ديدم به خواسته هاي هيچكس نمي آميزم و علاقه اي ندارم. وقتي مي ميرم و در اعماق گور فرو مي روم. تنها چيزي كه از من باقي مي ماند همان است. و اگر به سوي ساحل بروم آيا زورقي مي يابم؟ و اگر به سوي ساحل بروم مطمئن هستم كه برايت خواهم نوشت; يا هيچ يا مختصري! آه، مي آيي و مي دانم كه مي آيي! جايي نچندان دور از اينجا، تمام آنچه كه مي دانم، به تمامي احساسات منند. قدرتي احساس مي كنم كه از موهاي سرم زبانه مي كشد. آه زندگي چون معمايي پر از درهاست و همه ي آنها باز مي شوند، به سمتي كه رويت به آنها باشد. پسر، فقط سخت بكوش، تا آنجا كه مي تواني! تو به آنجا مي رسي كه از آنجا شروع كرده بودي |
|
لینک ثابت|
چهارشنبه دهم مرداد 1386ساعت 17:45 توسط |
|
|
|
|
اي كاش مي دانستم، اي كاش مي دانستم، چه مرا 8من7 مي سازد و چه تو را 8تو7! اين يك نقطه نظر متفادت است. اووو . . ... يك وضعيت فكري كه الآن در آن هستم. آري! پس آنچه كه مي بينم هرگز نيست. آ . . ... *** اي كاش مي توانستم بگويم، اي كاش مي توانستم بگويم، چه چيز8جهنم7 را مي سازد و چه چيز 8بهشت7 را !
و به خودم بيايم و حواسم جمع باشد، اوووو. يا در بيغوله اي مسكن گزينم در حالي كه ديگران به كاخ ها مي انديشند، آري! *** اي كاش مي فهميدم، اي كاش مي فهميدم راز 8خوبي7 را و راز 8بدي7 را! چرا اين سئوال ها اين قدر مرا كلافه مي كند؟ چون اي رفيق، وقتي چنين آموخته ايم كه، بد خوب است و خوب، بد، آه . . ... اي كاش مي دانستم راز آنچه را، كه 8تنفر7 مي نامند و آنچه را كه 8عشق7 مي گويند
چه چيز اين حد فاصل را زمخت مي سازد؟ آه ه ه چرا هميشه هياهو و تلاش؟ آه . . ... حدس مي زنم به اندازه كافي نمي دانم. آري. |
|
لینک ثابت|
یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386ساعت 17:28 توسط |
|
|
|
|
چه سكوتي است به هنگام گذر از ميان خرابه هاي اين شهر قديم! سنگ ها فرو مي ريزند زير پاهايم و دود را تا فرسنگ ها اطراف شهر مي نگرم. آنچه كه در اين گذر بجا مانده، بس است تا تو را مغموم سازد. جمعه در پارك، بچه ها بازي كنان. پير مردي با سري افكنده، نتواند ديد چيزي دور و بر خويش ... نه! ليك در خاطرش هست كه چگونه بودست. گذشته ها، آن روزها. و چه خوبست ببينم باز مي گردي تو به اين شهر، دوباره. اين خوبست ببينم چهره اي دوستانه كه به گاه گشتن و پرسه و نوشيدن چاي مي آيد، در بعد از ظهر! و چه خوبست ببينم باز مي گردي تو به اين شهر، دوباره. *** آه، اما همه چيز تغيير يافته و زمستان، زده است انسان را! مي آيد آن روز كه هيچ كس نمي داندش، و ... سرزمين را فتح مي كند. مردم، وحشت زده و دستشان كوتاه. اين سو آن سو، سايه ي شن هاي ريزان! ساختمان ها چون پوسته هايي تهي! تو خالي! بر پا! و هيچ كس ... ياري ديگري نمي كند. كودك با دستان تسليم، افراشته، آيا مي تواند علتي پيدا كند كه چرا؟ ... نه! ولي به ياد مي آورد كه چگونه بوده است، روزگاران قديم. و چه خوبست ببينيم باز مي گردي تو به اين شهر، دوباره. اين خوبست ببينيم چهره اي دوستانه كه به گاه گشتن و پرسه كاش مي دانستي كه اكنون چه مي گذرد بر ما! تو به اين جا باز گشتي تا بيابي خانه ات را، افق آن قدر تيره و تاريك است كه تشخيص نمي دهي شيطان تخريب، همه چيز را بلعيده. بهتر آنست تا مي تواني از كناره بگذري. فقط به رفتن ادامه بده و فاصله ات را حفظ كن! از مردمي كه مي بيني! آه خدايا! و بهتر است از چشمانت مواظبت كني. كه اگر دود بگيرند، برخاستن نتواني ديگر باز! *** كجا به آزادي منتهي مي گردد؟ به چه قيمت؟ مردم زياده مي خواهند و هيچ حاصل نمي شود. به من پس بدهيد! به من پس بدهيد! برگرديم به زماني كه زمين سر سبز بود! و اثري از ديوارهاي بلند نبود و دريا پاكيزه. خورشيد را از تابيدن باز مداريم. او مال تو يا من نيست ... نيست! |
|
لینک ثابت|
دوشنبه هجدهم تیر 1386ساعت 17:1 توسط |
|
|
|
|
آنها ما را با شيپورها و ترانه هاي هاليوود پرورده اند. مارهاي مرده و تفكرات مسموم به خوردمان داده اند. شيطان كه كارش تمام بود، هنوز ادامه مي دهد! و در اين شب، صلح و آرامشي نخواهد بود! *** استخوان سرداران قديم، خشت خانه ي ماست كنون! آنها سرنوشتمان را پيشتر از اين، رقم زده اند. چاره اي نداريم! شيطان كه كارش تمام بود، هنوز ادامه مي دهد. و وقتي آنها رفتند، ما >>صدا<< خواهيم بود. *** پرنده ي آبي بر تخته سنگ. نسيمي ملايم مي وزد، بر چهره ي عريان درياچه خفته، برخيز و آزاد باش! صدايي در گوشم نجوا مي كرد; >>و بدين سان بيدار خواهي گشت!<< *** برو از تپه فراز و راستين قامت بايست! و روز را در سكوت، غسل بده! عجله نكن، سرگردان مباش، احساس تنهايي نكن، اينقدر! >>و بدين سان بيدار خواهي گشت!<< *** آنچه داري، جمع و جور كن. مگذار ضعف بر تو غلبه كند. بدان هرجا بروي، جهان به دنبال تواست، چون سايه! بگذار دلايلت براي خودت حقيقي بمانند. تا پايان، در كنار يارانت بمان! وقتي فهميدند كه بسان آنان هستي، برخيز و آزاد باش و شادمانه بمير! >>و بدين سان بيدار خواهي گشت!<< ----- پ . ن: دو تا فرياده اولي ماله خودمه. حتما بخونيدشون. ممنون. |
|
لینک ثابت|
چهارشنبه بیست و سوم خرداد 1386ساعت 12:43 توسط |
|
|
|
|
اگر نقشي بر زمانه بگذارم ، نتوانم گفت از آن منست. من فقط خطي به زير كلماتم. آري، من چون آن مرد، چون تو، عينا نتوانم گفت: چكار بكن! من نيز درست مثل هر كس ديگر، به جستجوي صدايي هستم كه شنيده ام: ((آي، كجا مي روي؟ تا به كي قصد داري كه از ديگران پنهان كني؟ چه كسي گفت: فردا، سه شنبه، مرده است؟)) آه اي موعظه گر! خوابهايم را رنگي نمي سازي؟ نمي خواهي بگويي كه كجا بوده اي؟ به من بگو چه ها نديده ام، به روحم آرامش بده! چون قصد دارم بفهمم. اگر كسي مرا ياري دهد، تقاضاي ديگري در زندگي ندارم. ((آي، كجا مي روي؟ تا به كي قصد داري كه از ديگران پنهان كني؟ چه كسي گفت: فردا، سه شنبه، مرده است؟)) مرد هستم يا زن؟ نامم چيست؟ بالاخره فرقي نمي كند. هر كس، كار خودش را مي كند. همين است ديگر! في الحال، انسان مي زيد، انسان مي ميرد، انسان در تلاش است بداند كه چرا؟ و انسان اگر بخواهد راه آسمانها را در نوردد بايد به آن سقوط كند! ((آي، كجا مي روي؟ تا به كي قصد داري كه از ديگران پنهان كني؟ چه كسي گفت: فردا، سه شنبه، مرده است؟)) في الحال، اين واقعيت، هر لحظه جلو چشم من و تو است كه يكنواختي زندگي شهري روز به روز بيشتر مي شود. به وراي درد زايش زمان مي رسيم. بايد تلاش كنيم آن را بلرزه افكنيم. نهايت تلاشمان را براي شكستن اين عالم خاكي بنماييم. تلاش كنيم دنياي نويي بر پا كنيم! ((آي، كجا مي روي؟ تا به كي قصد داري كه از ديگران پنهان كني؟ چه كسي گفت: فردا، سه شنبه، مرده است؟))
|
|
لینک ثابت|
دوشنبه هفدهم اردیبهشت 1386ساعت 15:37 توسط |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
 
 |
خورشید عظمت قطره ی خون شهید را می یابد... . ((شهید سید محمد حسین علم الهدی))
|
|
|
|
افراد آنلاين: تعداد بازديدها:
|
.jpg)
